Ohr

Ohr <-(e) s, -en> [o:ɐ] nt

kulak;

die \Ohren spitzen kulak kabartmak; (Tier) kulaklarını dikmek;

jdm sein \Ohr leihen birine kulak vermek;

es ist mir zu \Ohren gekommen, dass ... ... kulağıma geldi [o çalındı];

mir dröhnen/sausen die \Ohren kulaklarım uğulduyor;

ganz \Ohr sein kulak kesilmek;

ich bin ganz \Ohr kulağım sende [o sizde];

mit halbem \Ohr zuhören yarım yamalak dinlemek;

sich dat die \Ohren zuhalten kulaklarını tıkamak;

ihm die \Ohren klingen (fig) kulağı çınlamak;

etw noch im \Ohr haben bir şey hâlâ kulağında olmak, bir şeyi duymuş olmak;

lange \Ohren machen (fig) o (fam) kulak vermek;

jdm die \Ohren lang ziehen (fig) o (fam) birinin kulağını çekmek;

seinen \Ohren nicht trauen (fam) kulağına inanmamak, kulaklarına inanamamak;

jdn übers \Ohr hauen (fig) o (fam) birine kazık atmak, birini kazıklamak;

schreib dir das hinter die \Ohren! (fam) bu sözümü kulağına küpe et!;

etw geht zum einen \Ohr rein, zum anderen wieder hinaus (fig) o (fam) bir şey bir kulağından girip öbür kulağından çıkmak;

viel um die \Ohren haben (fam) işi başından aşkın olmak;

bis über beide \Ohren verliebt sein (fig) o (fam) sırılsıklam âşık olmak, körkütük âşık olmak;

die Situation/die Arbeit wächst mir über die \Ohren (fig) durumla/işle başa çıkamıyorum artık;

sich aufs \Ohr legen (fig) o (fam) kafayı vurmak;

von einem \Ohr zum anderen strahlen (fam) ağzı kulaklarına varmak;

es faustdick hinter den \Ohren haben (fig) o (fam) anasının gözü olmak